UTD – Open Water Diver/ Recreational Diver 1

Το Open Water Diver/ Recreational Diver 1 είναι το έκτο έντυπο εκπαιδευτικό βιβλίο της UTD..
Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει τα πρότυπα της UTD και το εκπαιδευτικό υλικό για τα επίπεδα Open Water Diver/ Recreational Diver1.
Ένα πλήρες βιβλίο για αυτοδύτες όλων των επιπέδων ανεξαρτήτου οργανισμού εκπαίδευσης.
Στις 200+ σελίδες του βιβλίου καλύπτονται όλες οι πτυχές για της καταδύσεις αναψυχής και του καταδυτικού εξοπλισμού. Ακόμα περιλαμβάνει χαρακτηριστικά-νόμους των αερίων, σχεδιασμό κατάδυσης, διαχείριση αερίων, σχεδιασμό ανάδυσης, διαδικασίες ομάδας, διαδικασίες έκτακτης ανάγκης, και πολλά άλλα.
Το κάθε βιβλίο συνοδεύεται με DVD στο οποίο παρουσιάζονται όλες οι απαραίτητες δεξιότητες με λεπτομερής αφήγηση.
Ένα μικρό δείγμα του βιβλίου μπορείτε να δείτε εδώ:procedurespreviewv1_1
Σχετικά με την UTD:www.unifiedteamdiving.com/

UTD – NEW OPEN WATER BOOK

The sixth book in the series of UTD printed classroom materials, Open Water / Recreational 1 Diver, is now available.
This book includes all the classroom materials for both the UTD Open Water class and the UTD Rec 1 class.
This is a complete book on open water recreational diving for both UTD students and students or certified divers from any training agency.
The book covers all aspects of recreational diving including equipment, gas laws and gas planning, ascent planning, team procedures, emergency procedures, and much more…over 200 pages of text, illustrations, photographs. Each book is packaged with the UTD Recreational Diver skills DVD, recently revised to include new voice over and updated skills.

Καταδυτικά Αέρια

Βασικά χαρακτηριστικά των αερίων που χρησιμοποιούμε στην κατάδυση.

Ατμοσφαιρικός Αέρας

Η Γη περιβάλλεται από στρώμα αερίων που ονομάζουμε ατμόσφαιρα και συγκρατείται λόγω βαρύτητας. Η σύσταση της ατμόσφαιρας δεν είναι σταθερή, ποικίλει σε σύνθεση ανάλογα με την γεωγραφική περιοχή (Θερμοκρασία, υψόμετρο, εκπομπές ρύπων)
Ο ατμοσφαιρικός αέρας περιέχει άζωτο, οξυγόνο, διοξείδιο του άνθρακα, νέον, αργό και άλλα αέρια σε μικρότερες ποσότητες. Η αναλογία των αερίων αυτών σε ξηρή (χωρίς υδρατμούς) ατμόσφαιρα παρουσιάζεται στον παρακάτω πίνακα.

Σύσταση Ατμοσφαιρικού Αέρα
Αέριο Αναλογία
Άζωτο (N2) 78.084%
Οξυγόνο (O2) 20.946%
Διοξείδιο του Άνθρακα (CO2) 0.033%
Αργό (Ar) 0.934%
Άλλα αέρια 0.01%

Ο ατμοσφαιρικός αέρας σαν αναπνεύσιμο αέριο δημιουργεί προβλήματα όταν γίνεται χρήση αυτού σε βάθη πέρα των 40 μέτρων. Η “ναρκωτική” επίδραση του αζώτου αλλά και η αυξημένη πυκνότητα του αερίου σαν αποτέλεσμα έχει την αύξηση του έργου της αναπνοής που οδηγεί στην μείωση ροής του αέρα στους αεραγωγούς άρα…. μη επαρκή αερισμό των πνευμόνων.

Οξυγόνο O2

Διαλυτότητα = 0.11
Ναρκωτική δράση = 0.45
Mol.βάρος = 32 g/mol

Το οξυγόνο είναι απαραίτητο για την ζωή αλλά προκαλεί τοξικές αντιδράσεις όταν εισπνέεται σε μεγάλες πιέσεις. Οι περισσότεροι οργανισμοί προσλαμβάνουν οξυγόνο για την λειτουργία της κυτταρικής αναπνοής. Το οξυγόνο της ατμόσφαιρας που αναπνέουμε είναι σε μορφή μορίων. Το μόριο του Οξυγόνου αποτελείται από δύο άτομα (Ο2). Είναι το πιο διαδεδομένο χημικό στοιχείο αποτελώντας το 21% του αέρα που αναπνέουμε και το 47% w/w στο στερεό φλοιό της Γης.
Είναι απαραίτητο στοιχείο για την καύση. Δεν είναι εύφλεκτο (δεν μπορεί να καεί) αλλά έχει την ικανότητα να προκαλεί έκρηξη σε συγκεκριμένες συνθήκες.

Το οξυγόνο είναι αέριο άχρωμο, άοσμο και άγευστο.
Ανάλογα το ποσοστό οξυγόνου το περιβάλλον χαρακτηρίζεται σε:
Νορμοξικό Οξυγόνο σε ποσοστό 18% – 21%
Υπεροξικό Οξυγόνο σε ποσοστό ≥ 23%
Υπ οξικό Οξυγόνο σε ποσοστό <18%
Ανοξικό Περιβάλλον όπου απουσιάζει το Οξυγόνο

Οργανισμοί όπως ο Compressed Gas Association (CGA) έχουν θεσπίσει προδιαγραφές ποιότητας για τον συμπιεσμένο ατμοσφαιρικό αέρα που χρησιμοποιούμε σαν αναπνεύσιμο αέριο στις καταδύσεις. Η κλάση Ε για καταδυτική χρήση έχει τα ακόλουθα κριτήρια καθαρότητας – προδιαγραφές:

Οξυγόνο 20-21%
Υδρατμοί 128 ppm
Υγροποιημένοι υδρογονάνθρακες 0,1 mg/m3
Σύνολο υδρογονανθράκων 25
Στερεά σωματίδια <2 μm
Μονοξείδιο του άνθρακα 10 ppm
Διοξείδιο του άνθρακα 500 ppm
Οσμή καμία

Άζωτο N2

Διαλυτότητα = 0.052
Ναρκωτική δράση = 1
Mol. βάρος = 28 g/mol

Είναι αέριο, άχρωμο, άοσμο και άγευστο.
Η συγκέντρωση του αζώτου στον ατμοσφαιρικό αέρα είναι 78,084% και είναι απαραίτητο συστατικό όλων των ζωντανών οργανισμών.
Βασικός ρόλος του αζώτου μέσα στον ατμοσφαιρικό αέρα είναι να διατηρεί σχετικά χαμηλή τη συγκέντρωση του οξυγόνου σε αυτή, μειώνοντας έτσι τη δραστικότητά του με αποτέλεσμα όλες οι οξειδώσεις στη φύση, η καύση και η σήψη να προχωρούν με τη γνωστή μικρή φυσική τους ταχύτητα.
Το άζωτο δεν είναι δηλητηριώδες αέριο αλλά μπορεί να προκαλέσει ασφυξία.
Το εισπνεόμενων από τον άνθρωπο άζωτο κανονικά διαλύεται ελάχιστα στο αίμα. Κάτω όμως από αυξημένη πίεση όπως στην κατάδυση η διαλυτότητά του αυξάνεται. Έτσι, με την μείωση της πίεση όπως συμβαίνει στην φάση της ανάδυσης μειώνεται η διαλυτότητα με αποτέλεσμα μέσο διαφόρων μηχανισμών και λειτουργιών την δημιουργία φυσαλίδων.

Ήλιο He

Διαλυτότητα = 0.015
Ναρκωτική δράση = 5
Mol. βάρος = 4 g/mol

Το ήλιο είναι αέριο άχρωμο, άοσμο, άγευστο και μη-τοξικό.
Είναι το πιο αδρανές χημικό στοιχείο.
Το ήλιο είναι εξαιρετικά ελαφρύ και δεν μπορεί να συγκρατηθεί από το βαρυτικό πεδίο της γης. Στην ατμόσφαιρα το βρίσκουμε μόνο σε ίχνη (5,24 ppm)
Το ήλιο είναι το μοναδικό χημικό στοιχείο που ανακαλύφθηκε πρώτα έξω από τη Γη. Έχει τη μικρότερη διαλυτότητα στο νερό από κάθε άλλο γνωστό αέριο.
Το ήλιο έχει την ιδιότητα να περνάει εύκολα πολύ λεπτά τριχοειδή αγγεία και σχισμές. Έχει τεράστια θερμική αγωγιμότητα και αυτός είναι ένας από τους λόγους που αποφεύγουμε την πλήρωση της στεγανής στολής με μίγματα που περιέχουν ήλιο.
Στη γη το ήλιο υπάρχει σε μικρές συγκεντρώσεις στην ατμόσφαιρα. Σε μεγαλύτερες συγκεντρώσεις που φτάνουν μέχρι και το 7% ανευρίσκεται στο φυσικό αέριο από το οποίο και παράγεται με κλασματική απόσταξη. Σαν αδρανές αέριο με πολύ μικρή διαλυτότητά στο νερό χρησιμοποιείται για να μειώσει το ποσοστό του αζώτου σε καταδυτικά μίγματα.

Διαχείριση αναίσθητου δύτη

Η διαχείριση αναίσθητου δύτη στο βυθό αποτελεί από μόνο του ένα προβληματικό σενάριο και είναι σαφές πως δημιουργεί πάντα κάποια αμφιβολία ως προς την διαχείριση του. Επιπλέον, οι διαφορετικοί παράμετροι, οι συνθήκες και η πολυπλοκότητα κάθε περιστατικού, μας δίνει να καταλάβουμε ότι είναι αδύνατον να βρεθεί μια στρατηγική η οποία να μπορεί να εφαρμοστεί ανεξάρτητα με τις όποιες μεταβολές παρουσιαστούν.
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η επιβίωση ενός αναίσθητου δύτη εξαρτάται από πολλές παραμέτρους και ότι μια τέλεια ανάδυση δεν είναι πάντα η επιτυχέστερη στρατηγική που θα μας εξασφαλίσει την επιβίωση του θύματος.
Πολλοί δύτες με ικανότητα και εμπειρία μπορούν να διαχειριστούν με αποτελεσματικότητα τις πολλαπλές μεταβολές που παρουσιάζονται στην διάσωση, αφήνοντας την ανάδυση σε δεύτερο ρόλο.
Κάθε δύτης που λαμβάνει μέρος σε διάσωση πρέπει να εξασφαλίσει την ασφάλεια του και την ασφάλεια των μελών της ομάδας του. Ο χρόνος σε τέτοιες καταστάσεις είναι αυτός που πολλές φορές «πιέζει» και μας οδηγεί σε λανθασμένους χειρισμούς.

Είναι πολύ δύσκολο να αντεπεξέλθουμε με επιτυχία σε περιστατικό χωρίς προηγούμενη εκπαίδευση ή δίχως συνεχή πρακτική.

Διαχείριση αναίσθητου δύτη
Προϋπόθεση είναι η άμεση ανταπόκριση του διασώστη. Τα σενάρια που καλύπτονται είναι: 1 το 2ο στάδιο να βρίσκεται στο στόμα του λιπόθυμου δύτη, 2 Ο δύτης χάσει το δεύτερο στάδιο (Toxic Diver) .
Μπορούμε να πούμε ότι η αρχική εστίαση του διασώστη για την αποτελεσματικότερη διαχείριση περιστατικού πραγματοποιείται σε τρία επίπεδα:

1 Έλεγχος του θύματος- Περιβάλλον
2 Ανοικτός αεραγωγός.
3 Διεξαγωγή ομαλής ανάδυσης

Αν για λόγους πλευστότητας, ελλιπής εκπαίδευση, πανικού, συναισθημάτων, χάσουμε τον απαιτούμενο έλεγχο σε ένα από τα τρία επίπεδα είναι πιθανό να οδηγηθούμε σε μια αποτυχημένη διάσωση αλλά και να θέσουμε σε κίνδυνο και την δική μας ασφάλεια.

Έλεγχος του θύματος – Περιβάλλον
Στο Περιβάλλον περιλαμβάνονται ο χρόνος βυθού, αέρια, προσανατολισμός.
Ο διασώστης πρέπει να αξιολογήσει το περιβάλλον και τους κινδύνους που μπορεί να εγκυμονούν πριν προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια. Μια γρήγορη διερεύνηση και αξιολόγηση του χώρου για δίκτυα, συντρίμμια, στενά περάσματα, καθώς και τον έλεγχο του βάθους, το ρεύμα, τον προσανατολισμό, το υπολειπόμενο αέριο σίγουρα μπορεί να αποτρέψουν ακόμα πιο δυσμενείς καταστάσεις.
Ταυτόχρονα με τα παραπάνω ο διασώστης πρέπει να ελέγχει και την κατάσταση του θύματος.

Ανοικτός αεραγωγός
Σε υγρό περιβάλλον ο έλεγχος του αεραγωγού είναι δύσκολο ως και απίθανο να πραγματοποιηθεί. Ο λόγος που πρέπει να διατηρήσουμε τον αεραγωγό ανοικτό είναι ότι σε λιπόθυμο δύτη αδρανούν οι μύες της γλώσσας με αποτέλεσμα να φράξει τον αεραγωγό με αποτέλεσμα την διακοπή της αναπνοής που μοιραία μας οδηγεί στην διακοπή λειτουργίας της καρδιάς.

Διεξαγωγή ομαλής ανάδυσης
Όταν ολοκληρώσει και εξασφαλίσει τον έλεγχο του θύματος και έχει αξιολογήσει το περιβάλλον πρέπει να προετοιμάσει το θύμα για την ανάδυση.
Ο διάσωσης πρέπει να είναι αποδοτικός, ενήμερος, ήρεμος, με άριστη τεχνική κατάρτιση, να βρίσκεται σε καλή φυσική κατάσταση και πνευματική συγκρότηση για να φέρει το θύμα στην επιφάνεια χωρίς καμία παραχώρηση στα θέματα ασφαλείας τόσο του ίδιου αλλά και της ομάδας του.
Όταν ολοκληρώσει και εξασφαλίσει τον έλεγχο του θύματος και έχει αξιολογήσει το περιβάλλον πρέπει να προετοιμάσει το θύμα για την ανάδυση. Συνιστάται κατά την ανάδυση και για τον καλύτερο έλεγχο του θύματος και της πλευστότητας να χρησιμοποιείται μόνο τον ρυθμιστή πλευστότητας του θύματος. Με τον τρόπο αυτό εστιάζουμε μόνο σε ένα μέσο ανέλκυσης και μειώνουμε τον αριθμό μεταβολών που παρουσιάζονται κατά την ανάδυση. Οι βαλβίδες των στεγανών στολών (OPV) του θύματος και του διασώστη πρέπει να είναι στην ανοικτή θέση (Open).
O διασώστης βρίσκεται πάντα πάνω – πίσω από το θύμα και πραγματοποιούν ανάδυση σε οριζόντια θέση. Ο τρόπος αυτός μας εξασφαλίζει την πλέον ελεγχόμενη ανάδυση και σωστή διαχείριση των περισσότερων σεναρίων π.χ. διαγώνια ανάδυση, συνεχόμενες μεταβολές βάθους, αλλά και τον καλύτερο έλεγχο του θύματος. Ο διασώστης πρέπει να μπορεί να προσαρμοστεί με το σωματότυπο του θύματος αλλά και τις όποιες μικρό-διαφορές του εξοπλισμού.
Κατά την διάσωση ο διασώστης πρέπει να είναι αρνητικός έτσι ώστε το βάρος του ενεργεί σαν «έρμα» για να «παγιδεύει» το θύμα σε οριζόντια θέση. Ρυθμίζει την ταχύτητα ανάδυσης κάνοντας πλήρωση ή εκτόνωση αέρα στον ασκό (wing) του θύματος. Με τον τρόπο αυτό το θύμα είναι αυτό που μας οδηγεί στην επιφάνεια.
Ο διασώστης προσθέτει αέρα στον δικό του ασκό μόνο αν κριθεί απαραίτητο δηλαδή στην περίπτωση που δεν μπορεί να επιτευχθεί ανάδυση μόνο με τον ασκό του θύματος.
Σε περιβάλλον οροφής π.χ. σπήλαιο – ναυάγιο η οριζόντια θέση είναι η πλέον ενδεδειγμένη και μας εξασφαλίζει σε μεγάλο βαθμό την αποδοτικότερη ανάδυση στην επιφάνεια. Φυσικά όπου οι άμεσες αναδύσεις (κάθετες) απαιτούνται και μπορούν να πραγματοποιηθούν η ανάδυση αυτή είναι λιγότερο σημαντική.

Κατά την διάρκεια της ανάδυσης και της διαχείρισης του περιστατικού, είναι συνήθως ευκολότερο για τον διασώστη να χρησιμοποιεί το δεξί του χέρι για να κρατά το δεύτερο στάδιο στο στόμα του θύματος και ταυτόχρονα να διατηρεί τον αεραγωγό ανοικτό.
Το αριστερό χέρι χρησιμοποιείται για την σταθερότητα του θύματος στην σωστή θέση και για να ελέγχει την άνοδο μέσο της βαλβίδα (OPV) που βρίσκεται αριστερά στον ασκό του θύματος και από το inflator του ασκού. Οι παραπάνω τεχνικές είναι λιγότερο σημαντικές από τον αρχικό στόχο και σκοπό, δηλαδή, την συνεχή διατήρηση της κατάστασης και εξασφάλιση έλεγχου, τον ανοικτό αεραγωγό και την ομαλή ανάδυση.
Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ο χρόνος είναι πολύτιμος για τον αναίσθητο δύτη άρα, ο διάσωσης πρέπει να είναι αποδοτικός, ενήμερος, ήρεμος, με άριστη τεχνική κατάρτιση και πνευματική συγκρότηση για να φέρει το θύμα στην επιφάνεια χωρίς καμία παραχώρηση στα θέματα ασφαλείας τόσο του ίδιου αλλά και της ομάδας του.

2) Αν ο λιπόθυμος αυτοδύτης χάσει τον ρυθμιστή από το στόμα ο κίνδυνος του πνιγμού είναι μεγάλος. Αν είμαστε παρόν στο περιστατικό και η ανταπόκριση είναι άμεση επανατοποθετούμαι το 2ο στάδιο στο στόμα του θύματος και ο μοναδικός χειρισμός που πρέπει να πραγματοποιηθεί από τον διασώστη είναι η άνοδο του θύματος στην επιφάνεια.

Τοξικότητα Οξυγόνου

Η νάρκωση του αζώτου εκδηλώνεται αργά και σταδιακά. Στην αντίθετη περίπτωση η τοξικότητα οξυγόνου εκδηλώνεται χωρίς προηγούμενα συμπτώματα και αποτελεί μια σοβαρή απειλή για τον αυτοδύτη. Η ανοχή στην τοξικότητα του οξυγόνου διαφέρει από άτομο σε άτομο και από μέρα σε μέρα.
Η διαχείριση περιστατικού δύτη με συμπτώματα Τοξικότητας Οξυγόνου δεν διαφέρει πολύ με την διαχείριση αναίσθητου δύτη που αναφέραμε παραπάνω.
Οι ιδιαιτερότητες στην περίπτωση αυτή είναι ο αυξανόμενος κίνδυνος εμβολής και της πνευμονικής υπερδιάτασης από τις συσπάσεις που δημιουργούνται. Στην φάση αυτή δηλαδή στην τοξική φάση όπου τα συμπτώματα είναι εμφανή (σπασμοί), δεν πρέπει να υπάρξει καμία μεταβολή βάθους στο θύμα. (Σύμφωνα με το DAN Tec Conference, πλέον η ανάδυση του δύτη στην επιφάνεια μπορεί να γίνει και κατα την διάρκεια των σπασμών, καθώς μετα από έρευνες δεν υπήρχαν συμτώματα υπερδιάτασης.)
Στατιστικές αναφέρουν ότι οι σπασμοί διαρκούν περίπου ένα λεπτό αλλά σε μερικά περιστατικά ίσως η διάρκεια να είναι μεγαλύτερη.
Τα συμπτώματα τοξικότητας οξυγόνου και οι νευρομυϊκές συσπάσεις, οδηγούν τον δύτη στο να αδυνατεί να συγκρατήσει το 2ο στάδιο στο στόμα του και μοιραία αυτή η κατάσταση μας οδηγεί στον πνιγμό. Αν ο διάσωσης είναι παρών στο περιστατικό πρέπει αμέσως να τοποθετήσει στο θύμα τον δικό του ρυθμιστή και σε καμία περίπτωση τον ρυθμιστή του θύματος. Αυτό γίνεται γιατί χάνουμε πολύτιμο χρόνο στο να ψάχνουμε το 2ο στάδιο του θύματος αλλά ο πιο σημαντικός είναι ότι ίσως το θύμα να μην ανέπνεε το κατάλληλο μίγμα. Για την διαδικασία που μόλις αναφέραμε και για την αποτελεσματικότερη διαχείριση του περιστατικού η χρήση μακριού σωλήνα στο 2ο στάδιο (long hose) είναι απαραίτητη.
Κατά την διάρκεια των σπασμών ο διάσωσης ελέγχει το θύμα και δεν πραγματοποιεί ανάδυση. Μόλις σταματήσουν οι σπασμοί, ο διάσωσης πραγματοποιεί ελεγχόμενη ανάδυση γνωρίζοντας ότι, με την επανεμφάνιση των σπασμών δεν πρέπει να υπάρξει περαιτέρω μεταβολή του βάθους από το οποίο βρίσκεται.
Έρευνα που παρουσίασε το Αμερικάνικό Ναυτικό έδειξε ότι το πιο συνηθισμένο σύμπτωμα είναι η ναυτία και ακολουθούσαν οι μυοκλονίες. Σημαντικό στην έρευνα αυτή είναι ότι ένας από τους συμμετέχοντες παρουσίασε σπασμούς 82 λεπτά από την έναρξη του πειράματος, σε βάθος 9 μέτρων, 15 δευτερόλεπτα μετά την διακοπή οξυγόνου.
Αν κατά την διάρκεια της κατάδυσης εμφανιστούν ναυτία, ζαλάδα πρέπει να ειδοποιηθεί η ομάδα και αμέσως να ξεκινήσει ελεγχόμενη άνοδο. Πρέπει ο
αυτοδύτης να παρακολουθείται συνεχώς από τα μέλη της ομάδας και να αποφευχθεί οποιαδήποτε έντονη δραστηριότητα.
Η συνεχή παρακολούθηση του θύματος στην επιφάνεια και η μεταφορά του σε υπερβαρικό Θάλαμο κρίνεται απαραίτητη.

Εξοπλισμός

Η διαμόρφωση και η χρήση του εξοπλισμού, καθώς και η ικανότητα διαχείρισης προβλημάτων που μπορεί να προκύψουν από αστοχία ή σφάλμα αυτού, αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο στα σχολεία τεχνικής κατάδυσης. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ένα πρόβλημα εξοπλισμού στο οποίο δεν δίνουμε την πρέπουσα σημασία, όπως μια πολύ μικρή διαρροή αερίου από το πρώτο στάδιο, μπορεί κατά την διάρκεια μιας κατάδυσης να εξελιχθεί σε μεγαλύτερο ή να είναι υπαίτιο για την δημιουργία κάποιου άλλου μεγαλυτέρου προβλήματος.
Τα διάφορα μικροπροβλήματα που δημιουργούνται από τον εξοπλισμό, λειτουργούν αθροιστικά και βέβαια σε βάρος μας και τα οποία «μεταφέρουμε» με τη σειρά μας στην ομάδα.
Κάθε δύτης πρέπει να γνωρίζει τον εξοπλισμό του, καθώς και τον εξοπλισμό των μελών που απαρτίζουν την ομάδα του. Προτείνεται για πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση περιστατικού, η όποια διαμόρφωση εξοπλισμού να είναι ίδια για όλα τα μέλη της ομάδας.
Στην περίπτωση που παρουσιαστεί πρόβλημα, ο περιορισμένος χρόνος που έχουμε στη διάθεση μας, δεν μας επιτρέπει να επεξεργαστούμε και να «ανακαλύψουμε» τη στιγμή εκείνη τη διαμόρφωση εξοπλισμού που έχει ο άλλος δύτης.

UTD/DIR Student and Diver Procedures Manual

H UTD δημοσίευσε το UTD/DIR Student and Diver Procedures Manual. Πρόκειται για ένα καταδυτικό εγχειρίδιο που σκοπό έχει να ενημέρωση τους αυτοδύτες με τις τελευταίες δεξιότητες, τεχνικές και διαδικασίες, όπως ορίζονται από την UTD. Το εγχειρίδιο είναι διαθέσιμο στο site της UTD σε ψηφιακή και έντυπη μορφή.

Δείγμα από το UTD/DIR Student and Diver Procedures Manual μπορείτε να δείτε εδώ UTD
Στο UTD/DIR Student and Diver Procedures Manual καλύπτονται τα παρακάτω κεφάλαια:
Preface Introduction
Normal Procedures
Chapter 1 Situational Awareness and Other
Equipment Management Issues
Chapter 2 Basic Gas Management
Chapter 3 Weighting and Trim
Chapter 4 Propulsion and Positioning
Chapter 5 SMB Deploy
Chapter 6 Laying and Retrieving Line
Chapter 7 Stage/Deco Bottle Switch
Chapter 8 Stage/Deco Bottle Management
Student Drill Procedures
Chapter 9 Basic 6
Chapter 10 S-Drills
Chapter 11 Valve Drills
Emergency Procedures
Chapter 12 Valve Failures
Chapter 13 Loss of Mask
Chapter 14 Line Protocols
Chapter 15 Unconscious/Toxing Diver Recoveries
Chapter 16 Lost Decompression Bottle
Chapter 17 In Water Recompression
Bulletins and Papers
Chapter 18 Ratio Deco
Chapter 19 Battle Field Calculations
Checklists and Worksheets
Chapter 20 Gas Planning Worksheets
Chapter 21 UTD’s Ten Covenants
Chapter 22 Glossary

Ξένη αρθρογραφία

Ξεκίνησα να ανεβάζω κάποια ξενόγλωσσα άρθρα καταδυτικού ενδιαφέροντος με θεματολογία όπως Θεωρία Αποσυμπίεσης, εξοπλισμός , τεχνικά θέματα κά.
H λίστα αυτή θα εμπλουτίζεται συνεχώς.
Ψάχνοντας στο Internet μπορεί να βρει κάποιος αξιόλογα άρθρα αλλά και «σαβούρα» για το λόγο αυτό, προσοχή για το τι διαβάζετε και τι από όλα αυτά υιοθετείτε.

Άρθρα σχετικά με Θεωρία Αποσυμπίεσης
Deep Stop
VPM
Ratio Deco΄
Οxygen window
Decompression Theory

Τεχνικά Θέματα
TeDyne Sensors for Gas Phase Oxygen Analysis
MedOx
CLEANING OF EQUIPMENT
CONVERTING DIVE TANKS FOR OXYGEN SERVICE
Diver Life Support System Cleaning

Εξοπλισμός
Explanation of Hogarthian Way , Billy William’s
hogarthian equipment
Great Individuals Created Cave Diving ………..
Drysuit Diving

Πυξίδα

Cosmos-Blue Silent
Η πυξίδα (μπούσουλας) που περί το 1000 μ.Χ. έφτασε στην Ευρώπη από την Κίνα είναι το βασικότερο όργανο για τον υποβρύχιο προσανατολισμό και όχι μόνο!. Η καλή χρήση της πυξίδας εξασφαλίζει την επιθυμητή κατεύθυνση αποφεύγοντας την σπατάλη χρόνου, αερίου, ανασφάλεια και πολλές φορές εκνευρισμό. Χωρίς την πυξίδα ή κάποια οπτική αναφορά δεν μπορούμε να έχουμε συγκεκριμένη πορεία υποβρυχίως και
συνεπώς δεν μπορούμε να πάμε στον προορισμό μας.
Τις πυξίδες τις διακρίνουμε σε ξηρού και υγρού τύπου. Υπάρχουν διάφορα είδη που καλύπτουν διαφορετικές ανάγκες.
Στην κατάδυση χρησιμοποιούμε την μαγνητική πυξίδα η οποία είναι κατασκευασμένη να μας δείχνει πάντα τον μαγνητικό βορρά.
Στο εμπόριο βρίσκουμε συνήθως καταδυτικές πυξίδες που είναι τοποθετημένες στην κονσόλα των οργάνων, πυξίδες που τοποθετούνται στον καρπό και πυξίδες με σχοινάκι που μπορούμε να τις τοποθετήσουμε στο wet note ή στην τσέπη του ρυθμιστή πλευστότητας.
Τα κύρια μέρη της μαγνητικής πυξίδας είναι η λεκάνη, η οποία περιέχει υγρό και κλείνεται υδατοστεγώς για να μειώνει την τριβή και τις ταλαντώσεις του άξονα που πάνω σε αυτόν στηρίζονται οι μαγνήτες και το ανεμολόγιο.
Oι παράλληλοι μαγνήτες, η μαγνητική βελόνα που μας δείχνει την κατεύθυνση των μαγνητικών μεσημβρινών, η εξωτερική περιστροφική στεφάνη όπου αναγράφονται οι μοίρες, η γραμμή πίστεως η οποία μας δείχνει την πορεία μας σε μοίρες και το ανεμολόγιο πυξίδας που αναπαριστά τον ορίζοντα. Το ανεμολόγιο υποδιαιρείται σε μοίρες από 000° – 360° με φορά πάντα δεξιά. (Στη πράξη το σημείο 0° είναι ίδιο με αυτό των 360°)

Αρχή λειτουργίας

Η λειτουργιά της πυξίδας στηρίζετε στο γεγονός ότι τα ετερόνομα έλκονται και ομώνυμα απωθούνται. Αυτό συμβαίνει με τους μαγνήτες της πυξίδας.
Το γήινο μαγνητικό πεδίο επιδρά στους μαγνήτες με αποτέλεσμα να στρέφουν την βελόνα της πυξίδας στον μαγνητικό βορρά.
Άρα το μαγνητικό πεδίο της Γης είναι αυτό που ευθυγραμμίζει κατά προσέγγιση την βελόνα της πυξίδας να μας δείχνει τον μαγνητικό βορρά ( Magnetic North ).
Υπάρχουν κάποιοι παράγοντες που επηρεάζουν την σωστή ένδειξη της πυξίδας.
Η Απόκληση (variation) της πυξίδας από τον Αληθή – Πραγματικό Βορρά (True North), είναι η γωνία που σχηματίζει ο Μαγνητικός βορράς με τον αληθή βορρά (μαγνητική απόκλιση). Αυτό συμβαίνει γιατί οι μαγνητικοί πόλοι δεν συμπίπτουν με τους γεωγραφικούς και η θέση τους μεταβάλετε με την πάροδο του χρόνου. Η απόκλιση σε κάθε γεωγραφικό τόπο είναι διαφορετική για το λόγο ότι υπάρχει διαφορετική μαγνητική ένταση.
Παρεκτροπή (Deviation) είναι η γωνία που σχηματίζει ο βορράς της πυξίδας με τον μαγνητικό βορρά.
Η παρεκτροπή ενεργεί στην πυξίδα και μπορεί να δημιουργήσει λάθη από την επιρροή του άμεσου περιβάλλοντος δηλαδή μεταλλικά αντικείμενα που μπορεί να βρίσκονται κοντά στην πυξίδα.
Προσοχή λοιπόν που τοποθετούμε την πυξίδα.
Παραλλαγή ονομάζουμε την γωνία που σχηματίζει ο βορράς πυξίδας με τον αληθή βορρά. Η παραλλαγή είναι το άθροισμα της παρεκτροπής και της αποκλίσεως.

Το σημαντικότερο μέρος του υποβρυχίου προσανατολισμού και προκαθορισμένης πορείας είναι το πλάνο πριν την κατάδυση. Ο σκοπός, ο στόχος και ο τόπος της κατάδυσης είναι αυτά που καθορίζουν και το πλάνο.
Σε κατάδυση με στόχο τον εντοπισμό αντικειμένου ορίζουμε περιοχή έρευνας και αναλόγως το σχέδιο έρευνας που μπορεί να αποδώσει καλύτερα. Σε κατάδυση που σαν σκοπό έχει την εξερεύνηση καινούργιας περιοχής αξιολόγηση, επιλέγουμε την κατεύθυνση και το σχέδιο που θα ακολουθήσουμε (π.χ. τετράγωνο, παραλληλόγραμμο, τρίγωνο) και κάνουμε τους απαραίτητους υπολογισμούς . Και στις δυο περιπτώσεις οι υπολογισμοί, τα σχέδια, οι χρόνοι, δηλαδή το πλάνο καλό είναι να γίνουν ΠΡΙΝ την κατάδυση.

Για τον υποβρύχιο προσανατολισμό θα πρέπει να γνωρίζουμε:
Διόπτευση είναι η ευθεία γραμμή μεταξύ του δύτη και του σημείου σκόπευσης με την γωνία που σχηματίζει η κατεύθυνση του βορρά. Οι διοπτεύσεις μετριούνται σε μοίρες από 000° έως 360°.
Πως επιτυγχάνομαι την διόπτευση;
Κρατώντας την πυξίδα παράλληλα προς το έδαφος στοχεύουμε το σημείο ή το αντικείμενο. Στρέφουμε την εξωτερική στεφάνη ώστε το σημείο 000°ή Ν να συναντήσει τον βορρά της μαγνητικής βελόνας. Ο αριθμός που βρίσκετε στην ευθεία μεταξύ της γραμμής πίστεως και του αντικειμένου ή σημείου, αποτελεί και την διόπτευση.
Στις καταδυτικές πυξίδες που διαθέτουν πλαϊνό άνοιγμα με το ανεμολόγιο πυξίδας να είναι ορατό τα πράγματα είναι πιο εύκολά. Απλά στοχεύουμε το αντικείμενο και η διόπτευση είναι ο αριθμός που βρίσκεται ευθεία με την κουκκίδα ή την γραμμή πίστεως.

Όροι χρήσιμοι στον υποβρύχιο προσανατολισμό.
Κατεύθυνση χαρακτηρίζουμε τη θέση ενός σημείου σε σχέση με κάποιο άλλο ανεξαρτήτου αποστάσεως. Η κατεύθυνση έχει σαν βάση αναφοράς την κίνηση της γης. Σαν σημείο αναφοράς έχουμε τον βορρά της μαγνητικής βελόνας.
Λέγοντάς ότι ένα αντικείμενο βρίσκεται βόρεια ή νότια από εμάς σημαίνει ότι είναι πιο κοντά στον βορρά ή στον νότο αντίστοιχα. Το ίδιο συμβαίνει όταν λέμε ανατολικά ή δυτικά, το αντικείμενο ή το σημείο βρίσκεται σε ανατολικότερη ή δυτικότερη θέση από εμάς.
Η κατεύθυνση ενός αντικειμένου ή σημείου εκφράζεται σε μοίρες.
Πορεία είναι η κατεύθυνση που πρόκειται να ακολουθήσουμε για να βρεθούμε από ένα γεωγραφικό σημείο σε ένα άλλο. Σήμερα οι πορείες μετριούνται σε μοίρες.
Πλεύση είναι η πορεία μας κάθε στιγμή και μπορεί να μεταβάλλεται ενώ έχουμε σταθερή πορεία όταν υπάρχουν θαλάσσια ρεύματα ή και κακή πλευστότητα.
Χρόνος είναι το διάστημα που χρειάζεται για να καλύψουμε την απόσταση μεταξύ δυο ή περισσότερων σημείων.
Ταχύτητα εκφράζει τoν ρυθμό μεταβολής της θέσης ενός σώματoς, δηλαδή τo πόσo διάστημα διανύει στη μονάδα του χρόνου
Απόσταση μεταξύ δύο σημείων λέγεται το μήκος του ευθύγραμμου τμήματος που συνδέει τα δύο αυτά σημεία.
Οι σχέσεις μεταξύ χρόνου, ταχύτητας και απόστασης μπορεί να βρεθούν με τους παρακάτω τύπους:
Απόσταση = Τ * Χ /60 Χρόνος = Α*60 / Τ Ταχύτητα = Α*60 / Χ
(* πολλαπλασιασμός / διαίρεση )

Με την ανάλογη πρακτική μπορούμε να αποκτήσουμε εξοικείωση στην χρήση της πυξίδας.

Διαχείριση Επείγοντος περιστατικού 1

Από το AquaTec WetNews No4

Σκοπός της ενότητας αυτής είναι η ενημέρωση σχετικά με τους τρόπους πρόληψης αλλά και αντιμετώπιση προβλημάτων υγείας, που ενδεχομένως να αντιμετωπίσουμε κατά τη διάρκεια της κατάδυσης. Η έλλειψη προηγούμενης εμπειρίας σε καταστάσεις επείγοντος περιστατικού σίγουρα μας προκαλεί άγχος. Εδώ αναφέρουμε χρήσιμα στοιχεία για περιστατικά που πιθανόν να παρουσιαστούν και να επηρεάσουν αρνητικά την καταδυτική μας εξόρμηση.
• Κατάσταση περιορισμένης Συνείδησης
Η συνείδηση – επίγνωση σχετίζεται με την προσωπική μας διανοητική και φυσική κατάσταση. Η συνείδηση διαμορφώνεται, και σχηματίζεται εξαρτώμενη από το περιβάλλον και τις συνθήκες που το χαρακτηρίζουν.
Η αντίληψη του περιβάλλοντος προκύπτει από εσωτερικά και εξωτερικά ερεθίσματα που δέχεται ο εγκέφαλος. Όπως καταλαβαίνουμε αυτοδύτης με απώλεια συνείδησης ή δίχως επίγνωση δεν έχει ορθολογική κατεύθυνση και δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του, άρα χρειάζεται συνεχή παρακολούθηση από τα μέλη της ομάδας. Σίγουρο είναι ότι ο αυτοδύτης αναπνέει αλλά δεν έχει την αντίληψη να ακολουθήσει το πλάνο της κατάδυσης.
Η ομάδα είναι υποχρεωμένη να επιβλέπει με μεγαλύτερη προσοχή και να βοηθά π.χ. στις αλλαγές αερίων έτσι ώστε η επιλογή του μίγματος να είναι η σωστή, τήρηση του χρόνου στις στάσεις αποσυμπίεσης και το σημαντικότερο την συνεχή παρακολούθηση για τυχόν επιδείνωση της κατάστασης.
Η αυξημένη μερική πίεση του διοξειδίου του άνθρακα (CO2), η υποθερμία και η αφυδάτωση μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά την διανοητική, φυσική και πνευματική μας κατάσταση κατά την διάρκεια της κατάδυσης.
Συνεχίζεται !!!!!

Βαθμονόμηση- αντιστάθμιση αναλυτή οξυγόνου

Όπως έχουμε προαναφέρει εδώ η θερμοκρασία, το υψόμετρο, η υγρασία επηρεάζουν το ποσοστό οξυγόνου στον ατμοσφαιρικό αέρα. Οι πίνακες που ακολουθούν αναφέρουν τις τιμές αντιστάθμισης για τη μεταβολή θερμοκρασίας, υγρασίας και υψομέτρου.
Ο αισθητήρας εκτός της οξείδωσης ανταποκρίνεται και στην μεταβολή της θερμοκρασίας.
Η σωστή βαθμονόμηση (calibration) του αναλυτή οξυγόνου έχει άμεση σχέση με το περιβάλλον.
Λέγοντας περιβάλλον αναφερόμαστε σε τρεις παραμέτρους:
• Υψόμετρο
• Θερμοκρασία
• Υγρασία
Τα επίπεδα των τριών αυτών παραμέτρων επηρεάζουν το γαλβανικό στοιχείο του αναλυτή άρα και τις τιμές μέτρησης.
Παράδειγμα, αν θέλουμε να μετρήσουμε το ποσοστό οξυγόνου στο μίγμα και βρισκόμαστε σε υψόμετρο 300μέτρων, η τιμή οξυγόνου στον ατμοσφαιρικό αέρα που μας δείχνει ο αναλυτής πρέπει να αντισταθμιστεί (calibration) σε 20.2% και όχι 20.9% που είναι στο επίπεδο της θάλασσας.
Κατάλληλη βαθμονόμηση θα χρειαστεί να κάνουμε και σε περιοχές με αυξημένη υγρασία και σε σχέση πάντα με την θερμοκρασία.
Σε μέρος με υγρασία 60% και θερμοκρασία 30C ο αναλυτής θα πρέπει να αντισταθμιστεί (calibration) σε 20.3% αντί του 20.9% που είναι σε ιδανικές συνθήκες.
Στους παρακάνω πίνακες αναφέρονται οι τιμές αντιστάθμισης που πρέπει να επιλέγονται από τον χρήστη.

Πινάκας 1: βαθμονόμηση αναλυτή οξυγόνου σε υψόμετρο
Πίνακας 2 : βαθμονόμηση αναλυτή οξυγόνου – Υγρασία – Θερμοκρασία
O2calibration

Κορεσμός – Υπερκορεσμός

Κατά την εισπνοή το αναπνεύσιμο αέριο περιέχει αδρανή αέρια (αέρια τα οποία δεν λαμβάνουν μέρος στον μεταβολισμό) όπως άζωτο (Ν2), ήλιο (He).
Τα αέρια αυτά διαλύονται στο αίμα το οποίο σημαίνει ανταλλαγή αερίων στους πνεύμονες. Το αίμα είναι αυτό που μεταφέρει το διαλυόμενο αέριο στους ιστούς, οι οποίοι το απορροφούν.
Το αέριο συνεχίζει να διαλύεται στο αίμα και στους ιστούς μέχρι η μερική πίεση του διαλυόμενου αερίου να ισορροπήσει με τη μερική πίεση του αναπνεύσιμου αερίου σε κάθε σημείο του σώματος. Αυτό αποκαλείται κορεσμός. Ο βαθμός κορεσμού διαφέρει στα διάφορα σημεία του σώματος και εξαρτάται από την σύσταση και την αιμάτωση τους.
Διαφορετικοί ιστοί έχουν διαφορετικό βαθμό κορεσμού. Το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα, η σπονδυλική στήλη, επέρχονται σε κορεσμό πολύ γρήγορα και ονομάζονται γρήγοροι ιστοί (fast tissues) ενώ ιστοί σαν το δέρμα, κόκαλα, λίπος, σπάνια φθάνουν σε κορεσμό κατά τη διάρκεια της κατάδυσης. Αυτοί είναι οι αργοί ιστοί (slow tissue).
Καθώς αναπνέουμε στην επιφάνεια στο σώμα μας επέρχεται κορεσμός αζώτου, αφού το 79% του ατμοσφαιρικού αέρα περιέχει άζωτο.
Στην επιφάνεια της θάλασσας η ατμοσφαιρική πίεση είναι περίπου ίση με 1bar. Άρα η μερική πίεση του διαλυόμενου αζώτου είναι:
1bar X 0,79 = 0,79 bar (στη πραγματικότητα είναι λίγο μικρότερη).
Αν καταδυθούμε στα 20 μέτρα αναπνέουμε ατμοσφαιρικό αέρα σε πίεση 3bar.
Η μερική πίεση αζώτου στο βάθος αυτό θα είναι: 3 Χ 0,79 = 2,37bar
Αν παραμείνουμε στο βάθος αυτό για αρκετό χρόνο το σώμα μας θα υπάρξει κορεσμός με άζωτο με μερική πίεση 2,37bar.
Οι γρήγοροι ιστοί θα κορεσθούν σε 25 λεπτά ενώ οι αργοί ιστοί χρειάζονται αρκετές ώρες.
Αν στη φάση αυτή επιστέψουμε στην επιφάνεια όπου η μερική πίεση του αζώτου είναι 0,79 στο σώμα μας θα επέλθει υπερκορεσμός.
Το άζωτο που έχει διαλυθεί στους ιστούς και στο αίμα θα επιστέψει στην ελεύθερη φάση (free phase) με σκοπό να εξισορροπήσει την πίεση. To άζωτο στη φάση αυτή θα δημιουργήσει μικρό-φυσαλίδες (micro-bubbles) οι οποίες καθώς μεταφέρονται από το αίμα αναπτύσσονται και σχηματίζουν φυσαλίδες που μέσο διαδικασιών μπορεί να εμφανίσουν δυσλειτουργία στη ροή του αίματος στα αιμοφόρα αγγεία και στις αρτηρίες, με αποτέλεσμα τα συμπτώματα νόσου (DCS)
Τα αδρανή αέρια διαλύονται στους διάφορους ιστούς με διαφορετικές ταχύτητες. Οι ιστοί με μεγάλη αιμάτωση (fast tissues) θα εκτεθούν αμέσως στην υψηλή πίεση των αδρανών αερίων, ενώ οι αργοί ιστοί θα περιμένουν να γίνει αυτό μέσο της διάχυσης (diffusion) από τους περιβάλλοντες ιστούς. Παρόλο που στους γρήγορους ιστούς η συσσώρευση αδρανούς αερίου θα πραγματοποιηθεί πιο γρήγορα (on-gassing) όταν η μερική πίεση θα αυξηθεί, οι ίδιοι ιστοί μπορούν να αποβάλουν το αδρανές αυτό αέριο πιο γρήγορα από τους αργούς, όταν η πίεση ελαττώνεται όπως συμβαίνει κατά την φάση της ανάδυσης (off-gassing).
Έτσι υποθέτουμε ότι οι ιστοί στη φάση φόρτισης (on-gassing) και αποφόρτισης (off-gassing) είναι σύμφωνοι με τη θεωρία half-time.

Παρατηρούμε ότι στους γρήγορους ιστούς η συσσώρευση αδρανούς αερίου θα πραγματοποιηθεί πιο γρήγορα (on-gassing) όταν η μερική πίεση θα αυξηθεί, οι ίδιοι ιστοί μπορούν να αποβάλουν το αδρανές αυτό αέριο πιο γρήγορα από τους αργούς όταν η πίεση ελαττώνεται όπως συμβαίνει κατά τη φάση της ανάδυσης.

Φυσική φυσιολογία

Φυσική φυσιολογία

Βασικές Αρχές Μεταφοράς Αερίων1

Βασικές Αρχές Μεταφοράς Αερίων 1
Βασικές Αρχές Μεταφοράς Αερίων1

Protected: Technical Gas Blender

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password: